LEVEN MET EEN ANGSTSTOORNIS | PERSOONLIJK

 

Al een hele tijd staat dit artikel in mijn conceptenbox en vandaag wil ik deze toch met jullie delen. Ik wil mijn hart luchten maar tegelijkertijd word ik onzeker om hierover te vertellen. Het zou me helpen om te weten dat er meer mensen rondlopen met een angststoornis. Lees je mee ?

Een tijd terug poste ik het artikel waarin ik beschreef hoe ik omga met mijn depressie,  nu moet ik eerlijk vertellen dat ik niet meer depressief ben. Ik ben dit wel geweest, maar ik kwam samen met mijn psycholoog erachter waarom ik nog steeds tekenen vertoon van een depressie. Naast mijn angststoornis heb ik ook PDDNOS, en als jullie willen kan ik hier ook nog een artikel over schrijven.  Door de PDDNOS en angststoornis heb ik mijn gevoelens niet helemaal onder controle, en daardoor lijkt het al snel dat ik depressief ben terwijl dit eigenlijk niet het geval is,  er zijn wel tekenen van depressie te vinden maar deze zijn niet zo erg dat je het een echte depressie kan noemen.

Mijn angsten.
Twee jaar geleden kwam ik door middel van gesprekken met een psychiater en psycholoog erachter dat mijn angsten toch meer invloed op mij hebben dan in eerste instantie werd gedacht. Ik ben altijd al onzeker geweest en dit is ook gewoon mijn persoonlijkheid, maar op sommige momenten sloeg dit door zonder dat er een specifieke reden voor was. Elke dag was een nachtmerrie om naar school te gaan, ik was bang voor wat anderen van mij vonden, hoe ze me zagen en of ik wel goed genoeg was. Ook moest toen ik klein was altijd het overloop licht aanblijven en mijn deur op een kier en een nachtlampje boven mijn hoofd aan anders kon ik niet slapen en werd ik helemaal gek in mijn hoofd. Iedereen is toch als klein kind bang in het donker hoor ik mensen zeggen ? Ja vaak wel maar bij mij ging dit vaak verder als bang.

Een paar keer per week moesten mijn ouders het bed ondersteboven kiepen om te kijken of er geen monsters waren, elk hoekje werd bij langsgegaan en dan kon ik met licht langzaam in slaap vallen. Als ik in de nacht naar de wc moest zette ik als eerst mijn nachtlampje weer aan die uitging door een timer en daarna rennend naar het lichtknopje om het grote licht aan te doen want ik was altijd bang dat er iemand achter mij aanzat. Zoals je misschien wel kan begrijpen is slapen altijd al een issue geweest en nu zelfs nu ik 19 ben, en op bed lig houd ik mij telefoon aan en van lockscreen af, zodra deze donkerder word tik ik op het scherm net zolang totdat ik in slaap val. Hetzelfde met naar de wc gaan : eerst licht van telefoon aan en zo snel mogelijk naar de wc rennen.

hsfile_248995

 

 

In het donker buiten lopen vind ik ook niks, niet als ik alleen ben in ieder geval. Ik heb de hele tijd het gevoel dat er iemand achter mij loopt, dit resulteert in hartkloppingen, zweten en als een kip zonder kop bijna hardlopend de straat over. Als ik met mensen ben die ik vertrouw heb ik hier bijna tot geen last van, ik loop dus ook bijna nooit alleen over straat in het donker.

Niet alleen in de nacht heb ik zo mijn dingen waar ik mee probeer om te gaan. Overdag komen de angsten ook regelmatig voor, voor dingen die ik niet ken zoals nieuw werk, nieuwe mensen of ergens lopen waar ik de naam van het dorp of stad niet ken vind ik doodeng. Ook als iemand een verassing heeft in een andere stad /dorp schiet ik in paniek als ik niet weet waar het precies is. Ik heb nog meer angsten maar dan wordt het artikel veel te lang. Deze angsten kom ik elke dag weer tegen, en elke dag is het weer een struggle punt. Raak ik in paniek of probeer ik rustig te blijven ? Niet altijd ben ik me van die keuzes bewust en gebeurt het ene of het andere.

Therapie,  realistisch en onrealistisch.
Ik ben nu bezig met therapie om mijn gedachten meer te controleren,  want is het een realistische gedachte om te denken dat er altijd en overal waar ik ben er iemand achter mij aanzit?  Nee dat is het niet. Deze therapie kost mij erg veel energie en na een sessie ben ik ook doodop en kun je de rest van de dag niks meer met mij. Ik heb altijd een dag nodig om bij te komen.

image

Je kent vast wel allerlei uitspraken om over je angst heen te zetten en dat het maar een gevoel is. Zulke uitspraken maken mij boos. Waarom ? Omdat het niet een bewuste keuze is om angstig  te zijn, en dat het al helemaal niet iets is waar je je zomaar overheen kunt zetten. Ik kies er niet bewust voor om mijn angsten zo te laten beïnvloeden op mijn leven, ik.zoek nu een manier hoe ik deze angsten te boven kan komen en er beter mee om kan gaan. Dit is natuurlijk een lang proces.

En jij ?
Ben jij bang voor dingen die je leven (dagelijks) beïnvloed?  Ik hoef niet al je angsten te weten en waarom je daar angstig voor bent maar ik zou het prettig vinden om te lezen met hoe jij er eventueel mee omgaat?  Misschien heb je nog wel tips die mij ook kunnen helpen. Het zou al een hele gerusstelling zijn om te weten dat ik niet de enige ben met een angststoornis. Je zou mij ook eventueel een mail kunnen sturen als je dit prettiger vind naar : info@janiinemma.nl.

Veel liefs Janine

Share:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

10 Reacties

  1. 26 mei 2016 / 15:10

    Goed dat je het wel online gooit! Schrijven werkt vaak ook therapeutisch 🙂 zelf heb ik ook een angststoornis, maar dat komt voort uit een overgeeffobie. Op een gegeven moment was ik gewoon altijd bang om ergens te moeten overgeven, ook al was de laatste keer 17 jaar geleden.
    Wat voor mij helpt tegen stress (want dat triggert altijd alles wel) is mindfulness. Klinkt zweverig, maar de app headspace is fijn!
    Wat ik ook merk, is dat het minder wordt naarmate je ouder wordt. Rond mijn 18e was het op zijn ergst, maar het wordt steeds minder! Heel veel sterkte!

    • janine4531
      Auteur
      26 mei 2016 / 23:18

      Ja klopt, ik heb ook altijd een dagboek gehad waarin ik mijn verhalen opschreef over hoe ik me voelde en dit zorgde er wel voor dat ik beter sliep. Ik herken het verhaal met bang zijn voor overgeven want ik ben er zelf ook bang voor. Minfulness is een soort van yoga neem ik aan ? Het maakt niet uit dat het zweverig klinkt want ik ben ook wel een beetje zweverig en ik sta overal voor open zolang het werkt.

      & bedankt voor het delen van je verhaal. Het doet me erg goed om te weten dat ik niet de enige ben met angsten en dat we elkaar daarin kunnen steunen. Ik hoop ook dat het bij jou nog beter wordt hihi x

  2. Marlies
    26 mei 2016 / 20:58

    Wat vervelend allemaal. Bij mij is ook een angst stoornis vast gesteld. Maar met goede medicijnen gaat het wel aardig. Ik weet hoe je, je voelt. Sterkte et therapie!

    • janine4531
      Auteur
      26 mei 2016 / 23:14

      Welke medicatie gebruik je ervoor? Ik ben blij dat de medicatie je heeft geholpen.

  3. Miranda
    26 mei 2016 / 21:14

    Ik vind het ontzettend dapper van je dat je het online zet en deelt met ons! Bij mij is er 3 jaar geleden ongeveer een angst en paniekstoornis vastgesteld. Ik herken veel angsten van jou…. Nieuwe mensen vind ik doodeng, vreemde plekken of ruimtes vind ik doodeng. Angst om met openbaar vervoer te reizen of bij iemand in de auto zitten… Puur omdat ik dan de controle niet heb en ik zie alleen maar voor me wat er kan gebeuren ( ongeluk o.i.d.). Net als jou ben ik ook heel onzeker, bang dat iemand je niet aardig zou vinden, als mensen lachen, denken dat ze om mij lachen enz. Ik heb hier therapie voor gehad, 1,5 jaar, maar dat heeft voor mij niet geholpen…. nog niet… Ik ben altijd onzeker, bang en achterdochtig geweest, dus daarom ben ik gaan zoeken in mijn persoonlijkheid. Bij mij is in oktober/september borderline vastgesteld. Onzettend veel schommelingen in emoties en stemming. Ik heb daar geen controle over, mijn gedachten zeg maar gaan lekker hun eigen gangetje, daar heb ik ook geen controle over en dat maakt mij ook onzeker en angstig.
    Ik ben nu in therapie om leren om te gaan met borderline, de grip op mijn emoties en stemming weer terug te krijgen. Daarna ga ik een assertiviteitstrainig volgen om weerbaarder te worden, mezelf meer te accepteren. Wanneer ik dat alles wat op de rit heb en wat meer grip erop heb, dan wil aan mijn angst en paniekstoornis werken…. Eerst moet bij mij de “basis” wat stabieler zijn 😉
    Ik had je heel graag wat tips gegeven, maar helaas heb ik die niet…. ik zou alleen als tip kunnen geven om verder te kijken dan de klachten…. Omdat je het van kleinst af aan al hebt, denk ik dat het voor jou niet verkeerd is om ook naar je persoonlijkheid te kijken of je daar voor jezelf nog wat in kan leren/ontdekken … of iets als een assertiviteitstraining.

    Nogmaals, ik vind het echt top dat je het deelt, is toch een teken dat je een heel sterk persoon bent! Heel veel sterkte en succes met de therapie!

    • janine4531
      Auteur
      26 mei 2016 / 23:09

      Ik vind het ook onzettend dapper dat je je verhaal wilt delen. Veel dingen zijn inderdaad gelijk. Ik heb ook een weerbaarheidstraining gehad toen ik heel erg gepest werd op de basisschool, helaas had dit voor mij geen zin en ben ik alleen wat harder geworden Door de dingen die er na nog zijn gebeurt, maar nog steeds blijft de angst om bijna alles helaas erg aanwezig. Ik ben nu bezig met therapie om mijn gedachten meer te controleren en daarnaast ook gesprekken bij de psycholoog om mij zelf beter te leren kennen en het is erg zwaar. Dingen tegen komen die je niet van jezelf wist positief of negatief hakken er behoorlijk in.

      Dankjewel voor de complimenten, het doet me goed om te weten dat ik hier niet alleen in sta. Ik wens jou ook erg veel succes met de therapie en ook veel sterkte.

  4. Tara
    26 mei 2016 / 21:39

    Ik heb een overgeeffobie/angststoornis voor overgeven (gehad), ik ben nogsteeds angstig voor overgeven. Of ik nou zou moeten overgeven of een ander iemand. Ik vind het vreselijk om er bij te zijn. Ik ben in therapie geweest en sindsdien is het steeds minder geworden. Ik durfde toen namelijk niet eens te slapen omdat ik trilde van de angst, ik was bang om uit het niets over te geven. Ik heb er nu bijna tot geen last meer van. Alleen als iemand zegt dat diegene misselijk is, krijg ik een naar gevoel in mijn buik. En hoop ik dat diegene niet gaat overgeven.. Ik ben er erg van opgeknapt sinds ik therapie heb gehad. Zo durf ik ook weer alleen en bij anderen thuis te slapen.

    Ik hoop dat het bij jou ook beter gaat na de therapie. Heel veel succes en sterkte!

    • janine4531
      Auteur
      26 mei 2016 / 23:11

      Dapper dat je je verhaal wilt delen met mij, ik herken dit ook. Ik ben ook bang om over geven en ik kan er ook niet tegen als andere mensen dit doen ik voel me daarna ziek en wil naar huis toe als het ergens anders is. Goed van je dat je hulp hebt gezocht en dat het nu een stuk beter gaat. Je kunt trots opjezelf zijn!

  5. Judith
    26 mei 2016 / 21:43

    Hoihoi
    Super goed dat je het deelt, er hebben meer mensen last van dan we denken.
    Ik heb een training gevolgd waar mensen met een angststoornis bij waren die er ongelooflijk veel baat bij hadden dus ik tip ‘m graag even: http://www.anderleven.nl.
    Succes en groeten!

    • janine4531
      Auteur
      26 mei 2016 / 23:13

      Super bedankt voor de tip en ik zal zeker eventjes gaan kijken op de website hihi.